Strategie zabezpieczające kontraktami futures na indeks kursów akcji Wstęp. Podstawowym celem zastosowania indeksowych kontraktów terminowych jest zabezpieczenie wartości portfela papierów wartościowych. W wypadku oczekiwania spadku cen na giełdzie inwestor moze ochronić wartość swoich aktywów poprzez sprzedaż kontraktów terminowych (Short hedge). Jest to najprostszy i najbardziej znany sposób zabezpieczania portfela a jego historia sięga początków rynków terminowych produktów rolnych. Z drugiej strony odwrotna sytuacja nastąpi gdy ktoś posiadający pożyczone papiery wartościowe i oczekujący kontynuacji trendu spadkowego pragnie zabezpieczyć się przed nieoczekiwanymi zmianami poprzez kupno kontraktów terminowych (long hedge). W obu przypadkam mamy do czynienia z przejściem ryzyka. Zabezpieczający się płacą za to mniejszymi zyskami ale zyskują w zamian możliwość zminimalizowania swoich strat na rynku papierów wartościowych. Inwestorzy akceptujący większe ryzyko liczą w zamian na premie w postaci większej stopy zwrotu z zainwestowanych środków finansowych. Jest to wiec możliwość swoistego zarządzania ryzykiem dla tych, którzy trzymają i handlują papierami wartościowymi. Naturalna sytuacja zabezpieczania się następuje gdy dany inwestor zajmuje przeciwstawne pozycje na rynku spot i futures. Tak więc kontrakty terminowe na indeksy kursów akcji umożliwiają zarządzać ryzykiem inwestycji a także poddawać go ciągłej kontroli wraz ze zmieniającymi się trendami na rynku. Mimo to nie zawsze inwestor będzie zdolny w pełni zabezpieczyć swoje aktywa co jest związane z dwoma rodzajami ryzyka, które będą wpływały na kształtowanie się cen każdego aktywu.
Beta i współczynnik zabezpieczenia Każda spółka jest podatna na wpływ ryzyka systematycznego w różnym stopniu. Na przykład wiadomość o wzroście stóp procentowych, oceniana jako zła dla rynku akcji w większym stosunku dotknie młode, szybko rozwijające się i potrzebujące nowych kapitałów firmy niż wielkie korporacje o ustalonej marce i mającej własne możliwości inwestowania. Współczynnik Beta mierzy więc wrażliwość zmiany ceny poszczególnej spółki w stosunku do zmian cen całego rynku mierzonego indeksem giełdowym (np. FT-SE 100, CAC-0 lub WIG 20) . Wskaźnik Beta obliczany jest na podstawie danych historycznych, może więc stanowić swego rodzaju pułapkę przy planowaniu przyszłego zachowania się kursów giełdowych. Mimo to jest jak dotąd najlepszym wskaźnikiem pokazującym wpływ rynku na kształtowanie się ceny danej spółki co w efekcie czyni go z niego ilościową miarę wrażliwości rynku. Zależności między wielkością Beta przedstawia Tabela: Tabela 2.6 Charakterystyka współczynnika Beta
Jeśli dzięki wskaźnikowi Beta będzie można określić w jakim stopniu zmiana cen danej spółki zależy od zmian na rynku lub też jaka zmiana ceny danej akcji towarzyszy zmianie ceny indeksu o jedną jednostkę, wówczas można tę zależność wykorzystać do wyznaczenia liczby kontraktów zapewniających optymalizację zabezpieczenia danego portfela aktywów na rynku spot. Na rynku akcji klasycznym miernikiem takich zależności jest Beta, definiowany jako:
gdzie: Beta = % zmiana średniej ważonej ceny akcji w portfelu / % zmiana wartości indeksu future Znając powyższe zależności i posługując się dostępnymi danymi, inwestor może dobrać odpowiadający jego preferencjom współczynnik Beta dla całego portfela. Spodziewając się hossy na rynku akcji może on zwiększyć ten współczynnik powyżej wartości 1. Z drugiej strony obawiając się zniżki może on zredukować wartość Beta i tym samym zabezpieczyć się przed globalnym spadkiem cen akcji. Praktyczne dokupywanie akcji o wysokim lub niskim Beta może być jednak z różnych powodów kłopotliwe. Dlatego też doskonałym narzędziem stosowanym w tym celu są indeksowe kontrakty terminowe. Sposób zwiększania Beta obrazuje Wzór:
Współczynnik R2 Główne strategie zabezpieczające Strona główna spekulant.pl |
